“Keşke seni hiç tanımasaydım” cümlesinden daha ağırını duymadım. Birini, seni tanımadan önceki halini özletecek kadar kırmışsın. Korkunç.

İnsanları çok çabuk bıktıran bir yapım olduğunu o kadar benimsedim ki biriyle uzun süre iyi iletişim kurunca tedirgin oluyorum

O şimdi ne yapıyor?
Şu anda, şimdi,
şimdi evde mi, sokakta mı,
çalışıyor mu, uzanmış mı, ayakta mı?
Ve ne düşünüyor?

“

—	*Nazım Hikmet Ran* (via sokaktakiyazar)

Bazı şeylere katlanmak zorunda olmak hiç kolay değil.

Sen bana bir şey için binlerce kez umuttun. Ama beni bir kerede unuttun.

Artık istenmediğini anladığın o an ve beyninden midene halatı kopmuş asansör düşüyormuş hissi.